fbpx

Μενού...

2007241KB1024x603.jpg
20082922KB1024x603.jpg
2007257KB1024x603.jpg
2008137KB1024x603.jpg
2008143KB1024x603.jpg
20181775KB1024x603.jpg
2008189KB1024x603.jpg
2009281KB1024x603.jpg
2010179KB1024x603.jpg
2009230KB1024x603.jpg
20191200KB1024x603.jpg
2009153KB1024x603.jpg
200887KB1024x603.jpg
2015782KB1024x603.jpg
20161167KB1024x603.jpg
2012211KB1024x603.jpg
2011172KB1024x603.jpg
20173840KB1024x603.jpg
2019448KB1024x603.jpg
202069KB1024x603.jpg
20191804KB1024x603.jpg
20191587KB1024x603.jpg
2020178KB1024x603.jpg
202098KB1024x603.jpg
2020198KB1024x603.jpg
20172248KB1024x603.jpg
previous arrow
next arrow

Ομιλία ολομέλειας στις 15 Ιουλίου 2021


Πρόεδρε, αγαπητοί συνάδελφοι,

Το καλοκαίρι του 1973 κατατάγηκα στο στρατό και μετά από πολλή καψόνι και ξύλο, κατέληξα στον Πενταδάκτυλο, πάνω από την Λάπηθο.
Το πρωί της Δευτέρας, στις 15 Ιουλίου το 1974 και μετά από την πρωινή αναφορά, οι αξιωματικοί μαζεύτηκαν γύρο από το ραδιόφωνο και περίμεναν.

Ήξεραν τι επρόκειτο να γίνει. Ακούσαμε τότε το ραδιόφωνο να λέει «Ο Μακάριος είναι νεκρός»
Λίγες μέρες μετά άρχισε να καίγεται η βόρεια πλευρά του Πενταδακτύλου. Μέρα νύχτα τρέχαμε χωρίς νερό και εργαλεία να σβήσουμε τη φωτιά που ήταν εκτός ελέγχου.

Το Σάββατο το πρωί ακούγαμε συνεχώς εκρήξεις και ήρθε πάνω στον Πενταδάκτυλο ο διοικητής, μας μάζεψε όλους, καμιά 30ριά περίπου, να μας μιλήσει.
Και ενώ μας έλεγε “μην ανησυχείτε οι τούρκοι κάνουν άσκηση”, ακούσαμε ένα μαχητικό και όταν κοιτάξαμε πάνω είδαμε μια οβίδα να πέφτει πάνω μας.

Μόλις που προλάβαμε να φύγουμε. Αυτό ήταν και το πρώτο βλήμα που έσκασε κοντά μου.

Από εκείνη τη μέρα κυρίες και κύριοι κουβαλώ πολύ θυμό και πίκρα μέσα μου και νιώθω προδομένος.

Προδοσία γιατί βλέπαμε από ψηλά τα μεταγωγικά αεροπλάνα να πετούν πιο χαμηλά από εμάς και να ρίχνουν αλεξιπτωτιστές αλλά απαγορευόταν να πυροβολήσουμε.

Θυμό, γιατί όταν κάναμε επίθεση φωνάζοντας “αέρα ” και πήραμε το περιβόητο ύψωμα “Καλαμπάκι” που ήταν οχυρωμένοι οι τούρκοι, μας άφησαν χωρίς νερό και φαγητό για 3 μέρες μέσα στον καυτό ήλιο του Ιούλη, με τα σπαρτά γύρο μας να καίγονται και οι σφαίρες να πέφτουν βροχή. Ούτε και ερχόταν κανένας να πάρει τους τραυματίες παρά το ότι υπήρχε ασφαλισμένη πρόσβαση στην πίσω πλευρά.

Προδοσία, γιατί έδωσαν διαταγή να φύγει το πυροβολικό από τον Πενταδάκτυλο και έτσι άφησαν τα πλοία να πλησιάσουν ανενόχλητα, ενώ αν έμεναν εκεί οι τούρκοι θα είχαν σίγουρα μεγάλες απώλειες.

Από την άλλη όμως εγώ δε θα ήμουν σήμερα εδώ μαζί σας, γιατί όταν έφευγε το πυροβολικό μας βρήκαν παγιδευμένους από τουρκικά άρματα και μας έσωσαν.

Τα πιο πάνω είναι γεγονότα από τις πρώτες μέρες της εισβολής και δεν έχω σκοπό να σας κουράσω με το τι περάσαμε τους 2 μήνες του πολέμου.

Τα αναφέρω αυτά γιατί θέλω να έχετε έστω και μια απλή εικόνα στο μυαλό σας για το πως ήταν η κατάσταση για μας, γιατί έχει μια απλή μαθηματική πράξη που η πολιτεία έπρεπε να κάνει εδώ και καιρό.

Τώρα είμαστε 47 χρόνια μετά την εισβολή. Φέτος έγιναν 67 χρονών οι στρατιώτες που τότε ήταν 20 χρονών στην εισβολή, 66 αυτοί που ήταν τότε 19 χρονών. Φέτος θα συνταξιοδοτηθούν και οι τελευταίοι που πολέμησαν το 1974. Όλοι οι έφεδροι έχουν ήδη συνταξιοδοτηθεί.

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που τράβηξαν και το μεγαλύτερο βάρος της εισβολής και ήταν μπροστά στις μάχες.
Αυτούς τους ανθρώπους τους έχει εγκαταλείψει η πολιτεία εδώ και χρόνια. Χωρίς καμιά πρόνοια και φροντίδα. Αντίθετα, τώρα τους ταλαιπωρούμε.

Έχει πολλούς με τραύματα στο σώμα και την ψυχή τους, άτομα που βασανίστηκαν στις φυλακές των τούρκων, γυναίκες που βιάστηκαν. Ποια είναι η βοήθεια που δώσαμε σε αυτούς τους ανθρώπους;

Είμαι σίγουρος ότι έχετε ακούσει πολλά για τα ψυχολογικά προβλήματα των Αμερικανών στρατιωτών, που επέστρεφαν πίσω από τον πόλεμο στο Βιετνάμ και μετά από το Ιράκ.

Τα ίδια φυσικά ισχύουν και εδώ, αλλά κανένας δεν ασχολήθηκε.
Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες αλλά σας διαβεβαιώνω ότι δεν είναι εύκολο να είσαι 19 χρονών και να βλέπεις δίπλα σου όλη τη φρίκη του πολέμου.
Να σας πω ότι πέρασαν 20 χρόνια περίπου μέχρι να σταματήσω να βλέπω όνειρα και εφιάλτες. Άλλοι θα σας πουν χειρότερες ιστορίες.

Ένας από τους στρατιώτες που ήταν μαζί μου τότε, είναι τώρα αλκοολικός, ο άλλος έφυγε για πάντα από την Κύπρο και δεν επέστρεψε ποτέ, και ο άλλος είναι έτοιμος να πάρει τα όπλα γιατί νιώθει ακόμη ετοιμοπόλεμος όπως ακριβώς ήταν το καλοκαίρι του ’74.

Κάθε λίγα χρόνια συναντιόμαστε στο τάγμα μας στην Κλήρου.
Και όποτε κυρίες και κύριοι βρεθώ σε μια τέτοια σύναξη, που κανένας δε μιλά για το τι πέρασε, που βλέπεις άτομα που δεν τα αναγνωρίζεις καν μετά από τόσα χρόνια αλλά έχεις αυτή τη μοναδική σύνδεση, νιώθεις μια πικρία, ένα θυμό.

Πέρασαν τόσα χρόνια και κανένας δε νοιάστηκε γι αυτούς και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.
47 χρόνια μετά, χωρίς καμιά αναγνώριση ας ρωτήσει κάποιος αυτούς τους ανθρώπους, έστω και τώρα, αν είναι καλά και τι βοήθεια χρειάζονται.

Θέλω όμως να σας θυμίσω και άλλα πράγματα, όπως την τραγική κατάσταση που βρεθήκαμε τις μέρες μετά την εισβολή.

Μόνοι, με το κράτος και την οικονομία μας υπό διάλυση.
Με μάνες μαυροφορεμένες, με αγνοούμενους, τραυματίες, εγκλωβισμένους, πρόσφυγες και πολλά θύματα.
Ακολούθησαν χρόνια δύσκολα.
Δουλέψαμε σκληρά για να αναστήσουμε και να ανασυγκροτήσουμε τον τόπο μας. Ένα μικρό οικονομικό θαύμα μας έδωσε ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Δεν το βάλαμε κάτω. Επιμείναμε με τις λίγες δυνάμεις που είχαμε διεκδικώντας την απελευθέρωση και επανένωση του τόπου μας.
Εξασφαλίσαμε ψηφίσματα από το Συμβούλιο Ασφαλείας, μεθοδικά και με την στήριξη της Ελλάδας μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορούμε να διεκδικήσουμε και να πετύχουμε μια λύση βασισμένη σε αρχές και αξίες ,που θα διασφαλίσουν την ειρηνική συνύπαρξη όλων μας σε αυτό το νησί.

Να συνεχίσουμε δημιουργικά και με καλή θέληση την προσπάθεια λύσης του κυπριακού και επανένωσης της Κύπρου.

Δεν πρέπει με κανένα τρόπο να αφήσουμε την Τουρκία να πετύχει τους στόχους της ούτε καν να νοηθεί ότι θα δεχθούμε ποτέ λύση δύο κρατών, εγκαταλείποντας για πάντα την Καρπασία, την Κερύνεια, τη Μόρφου και το Βαρώσι.

Αυτές τις μέρες λαός και πολιτική ηγεσία θα πρέπει όλοι μαζί, ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε τη νέα πρόκληση των τούρκων στην περίκλειστη περιοχή της Αμμοχώστου, γιατί αν χαθεί και αυτή, τότε θα εξανεμιστεί και η όποια ελπίδα για λύση.

Σήμερα είναι μέρα περισυλλογής, γιατί πριν 47 χρόνια το πραξικόπημα άνοιξε τις κερκόπορτες της καταστροφής του τόπου μας!

Ας μην είμαστε εκείνοι που θα παραδώσουμε χωρίς λύση ή διχοτομημένη την Κύπρο στις επόμενες γενιές!

Η ιστορία δεν θα μας συγχωρέσει ποτέ!


Σας ευχαριστώ!

Χαράλαμπος Θεοπέμπτου,
Βουλευτής, Πρόεδρος
Κινήματος Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών.

Εκτύπωση   Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Μαΐου 14, 2020

Terms and conditions

Last updated: May 14, 2020 Please read these terms and conditions carefully before using Our Service. Interpretation and Definitions Interpretation The words of which the initial letter is capitalized have meanings defined under the following conditions. The…
Απριλίου 13, 2019
TC Fytofarmaka 11 04 2019

Φυτοφάρμακα και Βιολογική Καλλιέργεια

Πρώτα ένα μεγάλο ευχαριστώ που είσαστε σήμερα το απόγευμα μαζί μας για ένα τόσο επίκαιρο αλλά και σοβαρό θέμα.Σήμερα θα έχουμε την ευκαιρία να ενημερωθούμε για τις νομοθεσίες, πρακτικές και την επιστημονική άποψη σχετικά με τα βιολογικά προϊόντα.Όταν ήμουν…

ΕΕ - Ενέργεια, Περιβάλλον και Κλίμα

Z11 2

Guardian Environment

Documents - Think Tank - European Parliament

European Environment Protection Agency

Μενού...